Heinrich Ernst Karl Förster

Urodził się w Głogowie 24 listopada 1799 jako syn malarza Jana Kaspra Förstera i Marianny z Rittlerów. W latach 1821–1824 studiował filozofię i teologię na Uniwersytecie Wrocławskim. 17 kwietnia 1825 przyjął święcenia kapłańskie.

W latach 1825–1828 pełnił funkcję wikariusza w Brzeźnicy i Legnicy. Od 1828 do 1837 sprawował funkcję proboszcza parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Kamiennej Górze (Landeshut). Oprócz kościoła Świętych Apostołów Piotra i Pawła obsługiwał Kościół Bożego Ciała oraz kościoły wygasłych parafii, przekształcone w świątynie filialne. Dojeżdżał do Marciszowa, Wieściszowic, Pisarzowic, Raszowa. Kamienna Góra i okoliczne wioski należały wówczas do parafii zaledwie w jednej trzeciej katolickie.

W 1837 został kanonikiem kapituły, a w 1853 wikariuszem generalnym i kapitulnym. Sprzeciwiał się biskupowi Leopoldowi Sedlnickiemu w sporze o małżeństwa mieszane i doprowadził do jego rezygnacji. Został przyjacielem i współpracownikiem biskupa Melchiora Diepenbrocka – przyczynił się do jego wyboru na biskupa wrocławskiego. W 1853 został ordynariuszem wrocławskim. Kontynuował politykę poprzednika dążąc do odnowy religijno-moralnej. Był uczestnikiem Soboru Watykańskiego I.

Sprzeciwiał się ogłoszeniu dogmatu nieomylności papieskiej (non placet) – jako jeden z 88 przeciwnych. Po soborze zrzekł się biskupstwa wrocławskiego. Rezygnacja nie została przyjęta. Förster był przeciwnikiem starokatolicyzmu. Z okazji 50-lecia kapłaństwa papież Pius IX w 1875 nadał mu pallium arcybiskie. W czasie Kulturkampf za obronę praw Kościoła katolickiego utracił w 1875 przez władze pruskie urząd i musiał rezydować w letniej rezydencji biskupów w Javorníku w austriackiej części diecezji. W czasie nieobecności ordynariusza diecezją zarządzał biskup pomocniczy Hermann Gleich. Stworzył kolekcję dzieł sztuki, którą po jego śmierci przekazano do różnych śląskich kościołów. Zmarł w Javorníku. Pochowany został w katedrze wrocławskiej.