Alexander Heinrich von Thile
Biografia
Alexander Heinrich von Thile urodził się 15 października 1742 w Głogowie. Pochodził z rodziny wojska: dziadek Martin von Thile był pułkownikiem i szefem pułku, ojciec Friedrich Leopold von Thile (1711–1779) służył w Prusach, matka Katharina Rebekka von Firnhaber.
W 1752 został porucznikiem w gwardii Elektoratu Saksonii, a wraz z wybuchem wojny siedmioletniej w 1757 r. brał udział w kampaniach Saksonii i armii francuskiej. Walczył w bitwach k/ Bergen, Minden pod Lutterbergiem oraz w oblężeniach Brunszwiku i Wolfenbüttelu. 24 lipca 1762 r. awansował na kapitana. Po zakończeniu wojny powrócił do armii saskiej, a 2 czerwca 1778 r. został majorem. 9 czerwca 1787 r. opuścił armię saską i 1 lipca 1787 r. przeszedł na usługi pruskie jako major z patentem z 29 sierpnia 1780 r. Został szefem batalionu fizylierów nr 14 i do połowy sierpnia 1790 r. awansował na pułkownika. Brał udział w kampanii przeciw Kościuszce w Polsce, a 6 stycznia 1795 r. został generałem dywizji i szefem pułku piechoty „von Pfuhl”.
W karierze politycznej istotnym było powołanie go w 1796 r. na członka granicznej komisji regulacyjnej między Prusami a Rosją. 20 maja 1801 awansował do stopnia generała porucznika. 25 czerwca 1802 r. otrzymał w Warszawie order Pour le Mérite i nagrodę 2000 talarów. Następnie brał udział w przeglądzie wojsk saskich w Dreźnie (3 sierpnia 1803) i podczas jesiennych manewrów w Potsdamie. W listopadzie 1805 r. mobilizował wojska na Śląsk. Po mobilizacji powrócił do Warszawy. 4 sierpnia 1806 r. otrzymał 2000 talarów na pokrycie wydatków związanych z pracą w komisji granicznej. 11 września 1806 r. objął tymczasowo stanowisko gubernatora twierdzy we Wrocławiu, a 5 stycznia 1807 r. po czterotygodniowym oblężeniu miasto upadło pod naciskiem Francuzów. Po wojnie stanął przed sądem wojennym i 19 marca 1811 skazany został na dwa lata więzienia w Cytadeli Spandau. Król 29 kwietnia 1811 r. zezwolił mu odbywanie kary w mieście Spandau, gdzie zmarł 24 lutego 1812 r.
Podczas swojej kariery był także członkiem komisji granicznej między Prusami a Rosją w kontekście porozumień z Repninem i Paninem, które zakończyły się w 1796 r. porozumieniem i odznaczeniami.