Joachim Pastorius
Biografia
Joachim Pastorius urodził się 20 września 1611 w Głogowie jako syn kaznodziei ewangelickiego. Studiował zachodnią Europę, głównie medycynę, utrzymując się jako guwerner. Pod wpływem Marcina Ruara porzucił religijne konfesje i stał się unitarninem, następnie socynianinem, kalwinem; po śmierci żony w 1658 r. przeszedł na katolicyzm. W 1675 r. przyjął święcenia kapłańskie.
Był dyrektorem Gimnazjum Akademickiego w Elblągu (1652–1654) i wykładał historię w Gimnazjum Akademickim w Gdańsku (1655–1667). Od 1660 r. brał udział w traktatach pokojowych w Oliwie; stał się nadwornym historiografem na dworze królów Władysława IV i Jana Kazimierza, a król nadał mu polski indygenat (1662) i funkcję sekretarza królewskiego. Był także kanonikiem kapitulnym chełmińskim, warszawskim i wrocławskim, protonotariuszem apostolskim oraz duchownym.
W swojej działalności prowadził liczne misje dyplomatyczne i pełnił obowiązki sekretarza poselstwa podczas negocjacji oliwskich. Zmarł 26 grudnia 1681 r. i został pochowany w katedrze we Fromborku. Wyrazem pamięci o nim była zmiana nazwy jednej z ulic w gdańskiej dzielnicy Przeróbka na Joachima Pastoriuza.
Łącznie pozostawił ponad 250 różnorodnych publikacji, w tym między innymi Florus polonicus seu polonicae historiae epitome nova (Lejd, 1641) - pierwszy szkolny podręcznik do nauki historii Polski.