Helmut Körnig
Biografia
Helmut Körnig urodził się 12 września 1905 roku w Głogowie (wówczas Glogau w Niemczech). Był niemieckim lekkoatletą sprinterem i trzykrotnym medalistą olimpijskim.
W 1926 roku w Halle ustanowił rekord Europy na dystansie 100 metrów wynikiem 10,4 s. W 1928 roku na igrzyskach w Amsterdamie wywalczył dwa medale: brąz na 200 metrów i srebrny w sztafecie 4×100 metrów, w której wraz z Georgiem Lammersem, Richardem Cortsem i Hubertem Houbenem tworzył skład.
Wcześniej w tym samym roku 20 maja w Düsseldorfie dwukrotnie wyrównał rekord Europy w sztafecie 4×100 m czasem 41,0 s (skład: Lammers, Friedrich-Wilhelm Wichmann, Houben i Körnig), a 3 czerwca w Berlinie poprawił go na 40,8 s (skład: Cort, Houben, Wichmann i Körnig).
14 czerwca 1932 w Kassel była sztafeta 4×100 m która ustanowiła rekord świata wynikiem 40,6 s (Körnig, Lammers, Erich Borchmeyer i Arthur Jonath).
Na igrzyskach w Los Angeles w 1932 Körnig ponownie zdobył srebrny medal w sztafecie 4×100 m (skład: Körnig, Friedrich Hendrix, Borchmeyer i Jonath). Startował również na 100 m, ale odpadł w półfinale.
Dziesięć razy był mistrzem Niemiec: na 100 metrów w 1926, 1927 i 1930, na 200 metrów w 1926, 1927, 1928 i 1930 oraz w sztafecie 4 × 100 m w 1927, 1929 i 1930. Na Akademickich Mistrzostwach Świata w 1930 w Darmstadt zdobył złote medale na 100 metrów, 200 metrów i w sztafecie 4 × 100 metrów. Zdobył również mistrzostwo Wielkiej Brytanii (AAA) w biegu na 100 jardów w 1927.
Zakończył karierę sportową w 1934 po zachorowaniu na dur brzuszny. Prawnik z wykształcenia, pracował jako dziennikarz w Berliner Tageblatt, a następnie jako asystent reżyser w wytwórni UFA. Po II wojnie światowej był referentem w rządzie krajowym w Westfalii, a od 1950 był zatrudniony w DGB. Od 1953 był dyrektorem Westfalenhallen w Dortmundzie. Zmarł krótko po przejściu na emeryturę.